خانه |  درباره ما |  ارتباط با ما |  آرشیو فصلنامه  
 
چهره ها و تحلیل ها
نظریه‌پرداز کافی در حوزه علوم انسانی نداریم
نظریه‌پرداز کافی در حوزه علوم انسانی نداریم
معاون فرهنگی و اجتماعی دانشگاه خوارزمی گفت: نظریه‌پرداز کافی در علوم انسانی نداریم و افرادی هم که نظریه‌پردازی انجام می‌دهند در مورد جامعه ایران نمی‌توانند تئوریهای خوبی ارائه دهند.
اقدامات تحولی
اتمام بازنگری حقوق عمومی، خصوصی و بین الملل در مقطع کار‌شناسی
اتمام بازنگری حقوق عمومی، خصوصی و بین الملل در مقطع کار‌شناسی
دبیر کارگروه تخصصی حقوق شورای تحول علوم انسانی از اتمام بازنگری رشته‌های حقوق عمومی، حقوق خصوصی و حقوق بین الملل در مقطع کار‌شناسی خبر داد.
پرونده های ویژه
در علوم انسانی عقبیم
در علوم انسانی عقبیم
در زمینه‌ی علوم انسانی عقبیم. دوستان که درباره‌ی علوم انسانی صحبت کردند، بدرستی بر روی اهمّیّت علوم انسانی، حتّی در صنعت، تکیه کردند؛ درست است. این آماری که این برادر عزیزمان دادند برای من جالب بود که گفتند در پیشرفت صنعتی، حدود چهل درصد مثلاً یا پنجاه درصد- مربوط به مسائل مهندسی و مربوط به مسائل فنّی است، حدود پنجاه شصت درصد مربوط به مسائل علوم انسانی مثل مدیریّت، همکاری، سخت‌کوشی است؛ راست می‌گویند، این خیلی مهم است.
مدیریت
علوم سیاسی
چرا علم بومی با عدم مقبولیت نخبگان علمی مواجه شده؟
چرا علم بومی با عدم مقبولیت نخبگان علمی مواجه شده؟
به‌‌‌ دلیل تسلط تفکر اسلامی بر تفکر ایرانی، نظریه‌ی روابط بین‌الملل با خاستگاه و نقطه‌ی عزیمت ایرانی (متأثر از ریشه‌های غیردینی و متناسب با اسطوره‌ها و استعاره‌ها ایرانی) بی‌رنگ و بی‌رمق است. آنچه بیشتر در اینجا مورد کنکاش باقی می‌ماند، تلاش‌هایی با ریشه‌های نظری و نظریه‌پردازی اسلامی از روابط بین‌الملل است. هرچند اخیراً تلاش‌هایی نیز در این زمینه توسط برخی از اساتید و دانش‌پژوهان این رشته شکل گرفته و در حال شکل‌گیری است، اما همان‌طور که جیمز روزنا در کتاب «پیش‌نظریه در سیاست خارجی» (که در سال 1966 منتشر شده است) اشاره می‌کند، این تلاش‌ها حالت «پیش‌نظریه» دارند تا نظریه‌ای منسجم. غلبه‌ی روش‌شناسی‌های علمی (به معنای مرسوم علم) بر جریان اصلی IR (که بیشترین مقبولیت را در ایران و در بین دانش‌پژوهان این زمینه‌ی مطالعاتی دارد) سبب شده است تا فرضیه‌ای «علمی» تلقی شود که یا صدق و صد احتمالی‌اش مشخص شود یا ابطال شود. همین موضوع یک چالش برای نظریه‌پردازی بومی است؛
حقوق
نهادینه‎سازیِ گفتمان حقوق‌بشری نسخه‌ی منفرده هرجامعه‌ای نیست
نهادینه‎سازیِ گفتمان حقوق‌بشری نسخه‌ی منفرده هرجامعه‌ای نیست
در گفت و گو با دکتر موسوي مجاب، عضو هيئت علمي دانشگاه تربيت مدرس به مسئله حقوق بشر پرداختیم. موسوی مجاب معتقد است که در جوامع غربی، افراط در زمینه‌ی حق‌مداری وتأکید بر جلوه‎های حقوق‌بشری تا حدی است که عملاً جانب تعهّدات و تکالیف انسانی به فراموشی سپرده شده است و انسان‌گویی به صورت فعّال مایشاء در سطح اجتماعی ظاهر می‌شود‌. آنچه که در ادامه می‌خوانید حاصل گفتگوی ما با دکتر موسوی مجاب می‌باشد.
علوم اجتماعی
اولویت با تغییر ساختار است
اولویت با تغییر ساختار است
دکتر غلامرضا جمشیدی‌ها دارای مدرک دکترای جامعه‌شناسی از دانشگاه منچستر، عضو هیئت علمی و رئیس دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران است. وی همچنین مسئولیت کارگروه علوم اجتماعی شورای تحول و ارتقای علوم انسانی-اجتماعی را برعهده دارد. وی اعتقاد دارد علوم اجتماعی در ایران در سطح نخبه‌ها مانده و به سطح عامه مردم کشیده نشده است و ما فقط تا درِ دانشکده جامعه‌شناس هستیم، از اینجا که رفتیم شخصیت دیگری هستیم. عضو هیئت علمی دانشگاه تهران با اشاره به مشکلات ساختاری نهادها و مراکز علمی می گوید باید ساختار تغییر کند؛ آن چنان که با تغییر ساختار در یک دانشگاه، دانشگاه‌های دیگر هم ملزم به تغییر ساختار سازنده می شوند. به کوشش سیاوش غفاری
روانشناسی و علوم تربیتی
روانشناسی هم نیازمند تحول است و هم تولید جدید
روانشناسی هم نیازمند تحول است و هم تولید جدید
دکتر هادی بهرامی احسان دانشیار روانشناسی و عضو هئیت علمی دانشگاه تهران است که هم اکنون رئیس دانشکده روانشناسی این دانشگاه را برعهده گرفته است. سیل ترجمه‌های عامیانه و کتاب‌های زرد در موضوع روانشناسی و تاثیر آن بر تحول در علوم انسانی و تولید علم دلیلی شد تا در یکی از روزهای بهار در دفتر ریاست دانشکده روانشناسی روبروی کوی نصر با او به گفتگو بنشینیم. او که پژوهش‌هایی در زمینه روش شناسی علم، روانشناسی سلامت و خانواده انجام داده است معتقد است که دوران تئوری‌های بزرگ در روانشناسی به اتمام رسیده است.
اخبار > پیامد برنامه‌های توسعه در جمهوری اسلامی
 


شماره خبر :٣٢٥٨٠٦   تاریخ انتشار خبر : 1392/09/10    ا   ٠٠:١٨
 
پیامد برنامه‌های توسعه در جمهوری اسلامی
کتاب «پيامد سياست¬ها و برنامه¬هاي توسعه جمهوری اسلامی ایران بر مشاركت سياسي، تحزّب و ثبات سياسي» در بهار سال 1391 از سوی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي منتشر گشت.

کتاب «پيامد سياست¬ها و برنامه¬هاي توسعه جمهوری اسلامی ایران بر مشاركت سياسي، تحزّب و ثبات سياسي» در بهار سال 1391 از سوی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي منتشر گشت.
اين کتاب به قلم «حجت الاسلام سيدمحمدتقي آل‌غفور» از اعضای پژوهشکده‌ی علوم و انديشه‌ی سياسيِ پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي به نگارش درآمد. کتاب شامل چهار فصل با عناوين «کليات و چارچوب نظري»،  «برنامه‌هاي توسعه و مشارکت سياسي»، «برنامه‌هاي توسعه و نهادهاي سياسي» و «برنامه‌هاي توسعه: ثبات و بي‌ثباتي سياسي» است که در کنار مقدمه و نتيجه‌گيري گنجانده شده‌اند.
نويسنده‌ی کتاب در مقدمه، مباحثي از جمله فرضيه‌ی پژوهش، پيشينه‌ی تحقيق، ضرورت تحقيق، چارچوب نظري، پيش‌فرض‌ها، هدف و نقطه تمرکز، روش و نوع تحقيق را بيان کرده‌است.
در فصل اول که با عنوان «کليات و چارچوب نظري» به نگارش درآمده است، مباحثي چون نسبت توسعه‌ی اقتصادي و سياسي، نسبت توسعه‌ی با ثبات و بي‌ثباتي سياسي، توسعه و نهادهاي سياسي، نسبت توسعه و ساختار- عامل مورد بررسی قرار گرفته‌است.
فصل دوم کتاب، با عنوان «برنامه‌هاي توسعه و مشارکت سياسي» در سه بخش به بررسی «عوامل مشارکت سياسي»، «برنامه‌هاي توسعه اقتصادي و عوامل مشارکت اقتصادي کارگزار» و «تعامل ساختار عامل و مشارکت سياسي کارگزار» پرداخته‌است.
«تحزب و نهادمندي سياسي»، «پيچيده شدن و ضرورت نهادمندي سياسي»، «رابطه ساختارـ عامل و نهادهاي سياسي در جمهوري اسلامي ايران» و «ضرورت‌هاي ساختاري و کارگزاري نهادهاي سياسي» مباحت فصل سوم کتاب هستند.
در فصل چهارم پيامد توسعه سياست‌ها و برنامه هاي توسعه جمهوري اسلامي ايران با عنوان «برنامه‌هاي توسعه: ثبات و بي‌ثباتي سياسي» را مورد بررسی قرار می‌دهد و به طرح مباحثي چون «توسعه و بي‌ثباتي سياسي»، «شاخص‌هاي بي‌ثباتي سياسي و توسعه»، «ثبات و بي‌ثباتي سياسي در جمهوري اسلامي ايران» می‌پردازد.
«آل غفور» معتقد است، برنامه‌ريزي جوامع به منظور نيل به اهداف بايد در حوزه‌هاي مختلف از جمله عرصه‌ی سياسي به دقت تحلیل شود، از اين رو در کتاب «پيامد سياست¬ها و برنامه¬هاي توسعه جمهوری اسلامی ایران بر مشاركت سياسي، تحزّب و ثبات سياسي»، مطالعاتي به منظور سنجشِ تاثير برنامه‌هاي توسعه صورت پذيرفته و ميزان تاثير اين برنامه‌ها واکاوي می‌شود. اين اثر براي نخستين بار در پی برطرف کردن اين خلأ فکری ( کدام خلاء فکری؟؟؟) است که تاکنون کمتر مورد توجه محققان و پژوهشگران قرار گرفته‌است.

 

خروج